Parafia p.w. św. Elżbiety Węgierskiej

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Jak być człowiekiem - wydanie główne

Z życia Parafii Świętej Elżbiety - luty-marzec 2010

Luty-marzec

Z Kurii otrzymaliśmy do rozprowadzenia skarbonki Caritas. Przez cały Wielki Post składaliśmy do nich ofiary, które świadczą o naszych wyrzeczeniach na rzecz ubogich. Skarbonki zawsze wracają do kościoła w okresie Świąt Wielkanocy. Każdy chętny mógł je pobrać przy każdym wyjściu z kościoła, w zakrystii lub u katechetów.

W każdy piątek Wielkiego Postu odprawiane było nabożeństwo Drogi Krzyżowej oraz Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym w każdą niedzielę  a  od poniedziałku do piątku o godz. 540 rano zapraszaliśmy na poranną Modlitwę Kościoła – Jutrznię.

Wspólne śpiewanie pieśni wielkopostnych odbywało się w każdą  środę w bibliotece.

Przez cały marzec w zakrystii można było składać ofiary na kwiaty do Bożego Grobu.

6 lutego

W naszej świątyni odbyło się spotkanie delegatów Akcji Katolickiej naszej Archidiecezji. Delegaci uczestniczyli w Drodze Krzyżowej i we Mszy św. Wysłuchali także prelekcji na temat aktywnego uczestniczenia w życiu Kościoła.

13 lutego

W kościele o godz. 1830 miała miejsce wspólnotowa Eucharystia dla parafian oraz wszystkich uczestników drogi neokatechumenalnej.

14 i 16 lutego

W ramach przygotowania wielkopostnego w poniedziałek i wtorek w naszym kościele od godz. 1500 do 1830 miała miejsce adoracja Najświętszego Sakramentu.

17-21 lutego

W Środę Popielcową 17 lutego uczestniczyliśmy we Mszy św. i na znak chęci nawrócenia posypywaliśmy głowę popiołem. W tym dniu rozpoczęliśmy wielkopostne rekolekcje dla dorosłych, które trwały do niedzieli 21 lutego włącznie. Ćwiczeniom rekolekcyjnym przewodniczył ksiądz biskup Andrzej Siemieniewski. Do udziału we Mszy św. o godz. 1830 zaproszeni zostali szczególnie rodzice wychowujących dzieci oraz młodzież, która przygotowuje się do sakramentu bierzmowania jak również wspólnoty różańcowe, neokatechumenalne i Odnowy w Duchu Świętym. Zakończenie rekolekcji odbyło się w niedzielę podczas każdej Mszy św. Wcześniej modliliśmy się o błogosławione owoce rekolekcji i aktywny w nich udział nas wszystkich. Równocześnie z rekolekcjami odbyła się wizytacja kanoniczna naszej parafii. Ksiądz Biskup spotkał się z poszerzoną Radą Duszpasterską i z wieloma parafialnymi grupami. Odwiedził także dwa ośrodki w Jugowicach, naszą kuchnię dla bezdomnych, bibliotekę, świetlicę i inne miejsca formacyjne.

27 lutego i 20 marca

W sobotę gościliśmy klaretyńską wspólnotę „Poślij mnie”.

28 lutego

W sali na plebanii mogliśmy obejrzeć wystawę prac plastycznych naszej młodzieży.

Tego samego dnia przed kościołem po każdej Mszy św. członkowie Akcji Katolickiej przeprowadzali zbiórkę do puszek w ramach ogólnopolskiego Dzieła Pomocy „Ad Gentes” dla wsparcia polskich misjonarzy na świecie.

18 marca

Od czwartku rozpoczęły się w naszym kościele katechezy neokatechumenalne. Spotkania odbywały się w poniedziałki i czwartki o godz. 1930 w sali na plebanii.

14 marca

W naszej parafii gościliśmy brata Jana Hruszowca, franciszkanina pracującego obecnie w Obwodzie Kalingradzkim wśród Polaków przybyłych tam głównie z Kazachstanu. Ponieważ Rosja nie stwarza żadnych warunków dla utrzymania Kościoła, aby prowadzić to duszpasterstwo potrzebna jest pomoc głównie z zagranicy. W związku z tym bracia franciszkanie prosząc nas o dar modlitwy i pomoc materialną, po każdej Mszy św. zbierali przy wyjściu z kościoła ofiary na ten cel.

21 marca

Młodzież naszego wolontariatu tradycyjnie jak co roku po każdej Mszy św. rozprowadzała palmy wielkanocne. Zebrane ofiary przeznaczone zostały na cele charytatywne.

25 marca

W czwartek 25 marca przeżywaliśmy uroczystość Zwiastowania Pańskiego.

28 marca

W tym dniu przeżywaliśmy Niedzielę Palmową. Uroczyste święcenie palm z procesją wewnątrz kościoła odbyło się podczas Mszy św. o godz. 1000.

W sali na plebanii mogliśmy obejrzeć wystawę  fotografii przygotowaną przez  naszą młodzież z Koła Misyjnego na temat przemijania.

 

Spowiednicy poety – sekciarza, czyli problem konfesyjny w biografii Adama Mickiewicza - cz. 1 (z cyklu: Spotkania z literaturą)

Sytuację mówienia, w której mowa jest przekazem o stanie wewnętrznym nadawcy, nazywamy wyznaniem. Może ono dotyczyć ludzkiej zgryzoty, radości czy sekretu i zawsze wymaga obecności słuchającego odbiorcy oraz rozbudzenia w sobie potrzeby odsłonięcia własnego wnętrza przed drugim człowiekiem. W katolicyzmie mamy ukonstytuowaną i sformalizowaną sytuację wyznania. Jest nią spowiedź. Sakramentalna spowiedź indywidualna polega na tym, że żałujący za swe przewinienia penitent wyznaje przed kapłanem – spowiednikiem, będącym ziemskim pośrednikiem między człowiekiem wierzącym i Bogiem, swoje grzechy po to, by uzyskać absolucję i przebaczenie oraz uczynić zadość względem bliźniego i Boga. Przyjmując postawę pokornego pokutnika, oczyszcza swoje sumienie i wchodzi na drogę prowadzącą do świętości.

Więcej…
 

Biblijne konteksty słowa "powstać"

Słowo „powstać” ma różne znaczenia. Występuje 322 razy w całym Piśmie św. Konteksty jego użycia wymuszają zastanowienie się – tak wierzących, jak i niewierzących. Powstać to znaczy „zaistnieć”, „zacząć istnieć”; to także przejście z jednej pozycji do pozycji stojącej, „podnieść się”, „wstać”. W języku greckim – άνίστημι to „wstawać z martwych”, „zmartwychwstawać”, „podnosić się”, „powstawać”.

Więcej…
 

Gdy zbliża się Pierwsza Komunia Święta mojego dziecka - Refleksje rodziców

Rozmawiając ze znajomymi, którzy podobnie jak my przeżyli już  uroczystość Pierwszej Komunii Świętej swoich dzieci, doszliśmy do wniosku, że warto podzielić się naszymi doświadczeniami i refleksjami z tymi, którzy do tej uroczystości się przygotowują. Zwłaszcza, że nasza rola, rola rodziców, jest ogromna i nikt nas nie zastąpi.

Więcej…
 

Doskonała ofiara Chrystusa a mój grzech

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem  sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują (Hbr 9, 27-28).

Kościół wielokrotnie podkreśla fakt paruzji, jaki ma nastąpić na końcu świata, kiedy to Chrystus dopełni swego mesjańskiego dzieła i powtórnie ukaże się ludzkości jako Zwycięzca grzechu, śmierci i szatana. Ale my już dziś możemy powtórzyć za św. Pawłem słowa: Zwycięstwo pochłonęło śmierć. Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? (I Kor 15, 55). Żyjemy w świadomości, że każdy z nas musi odejść z tego świata, a to odejście dokona się poprzez całkowite wygaśnięcie fizjologicznych czynności naszego ciała. Jednak w głębi naszego jestestwa doświadczymy jedynie przeniesienia na wyżyny, jak mówi psalmista: Pan przyjaźnie obcuje z tymi, którzy się Go boją i powierza im swoje przymierze (Ps 25 (24), 14). Dlatego też Zmartwychwstały Chrystus już tu na ziemi daje swoim wyznawcom możliwość uczestnictwa w tym przymierzu, jakie przypieczętował swoją świętą Krwią, dającą nam zbawienie. Św. Paweł doda, że krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę, oczyści wasze sumienia z martwych uczynków, abyście służyć mogli Bogu żywemu. I dlatego jest pośrednikiem Nowego Przymierza, ażeby przez śmierć, poniesioną dla odkupienia przestępstw, popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są wezwani do wiecznego dziedzictwa, dostąpili spełnienia obietnicy (Hbr 9, 14-15).

Więcej…
 

Chrystus Zmartwychwstał! Chrystus żyje!

Odkupienie przez Mękę,  Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jest centralnym zdarzeniem w historii ludzkości i świata. Fakt ten nie przeminął – trwa nadal i trwać będzie na wieczność. Z tą bezcenną wartością, jaką jest Odkupienie człowieka, wychodzi ku nam – w każdym roku kościelnym, ale szczególnie w okresie Wielkiego Postu i okresie Zmartwychwstania – Chrystus, jako z darem koniecznym do chrześcijańskiego rozwoju i życia człowieka. Czy jednak współczesny człowiek zechce ten dar przyjąć w sposób całkowicie angażujący go w aspekcie naturalnym i doczesnym oraz nadprzyrodzonym i wiecznym? Czy dla dzisiejszego człowieka odkupienie stanowi bezcenny skarb?

Więcej…
 

Kto się czubi, ten się lubi... (z cyklu: Być szczęśliwym w małżeństwie)

„Kto się czubi, ten się lubi” – mówi przysłowie. To prawda, bo przecież miłość nie oznacza wiecznej sielanki. Miłość dojrzewa i sprawdza się w sytuacjach trudnych. Konflikt pomiędzy osobami będącymi ze sobą bardzo blisko jest nieuchronny i im ściślejsze są wzajemne więzi, tym bardziej jest on bolesny. To wobec obcych można zachować dystans, który służy niczym tarcza ochronna. Jesteśmy w stanie zignorować ostre słowa i raniące nas zachowania nieprzyjaciela, natomiast w małżeństwie, w rodzinie trudno o dystans w sytuacji konfliktu. Jesteśmy wobec siebie odkryci i bezbronni.

Więcej…
 

Dobre i złe postawy chrześcijan

Ewangeliczna przypowieść o synu marnotrawnym czytana podczas Mszy św. w czwartą niedzielę Wielkiego Postu ukazuje różne postawy ludzi. Jezus przedstawia postać miłosiernego ojca oraz dwie różne postawy jego synów. Te postawy bez trudu możemy odnaleźć tak we własnym życiu, jak i w życiu wielu naszych bliskich i znajomych.

Więcej…
 

Droga Krzyżowa

Poniżej drukujemy kilka krótkich wypracowań dzieci, które uczestniczyły w nabożeństwach Drogi Krzyżowej w czasie Wielkiego Postu. Opisały własne przeżycia na prośbę swojej pani katechetki.  Żałujemy, że z powodu ograniczonego miejsca w naszym piśmie, nie możemy zamieścić wszystkich prac.

Więcej…
 

Krótka historia zsyłek

Na 70. rocznicę pierwszej masowej deportacji Polaków na Sybir – Pro Memoria

W 2010 roku przypada 70. rocznica deportacji ludności polskiej na Syberię. Tamte czasy przeszły już do historii. Pozostały wspomnienia, literatura, znaki pamięci oraz uznane i przyjęte nazwy – Sybir, Sybiracy.

Naród polski w minionych 250 latach swej historii kilkakrotnie doświadczył okrutnych prześladowań od swojego wschodniego sąsiada. 17 września nastąpiła agresja ZSRR na Polskę i nieznane dotąd masowe deportacje Polaków na Sybir.

Więcej…
 


Strona 1 z 4