Obecnie posiadamy w miarę rozwiniętą wiedzę o planetach i życiu w kosmosie. Jednak nie zawsze tak było. Jak to się rozwijało? Prapoczątków tego należy szukać jeszcze w starożytności.
Ówcześni myśliciele, np. Grecy, traktowali przyrodę i niebo niejako częściowo fizykalnie, możliwe do poznania dzięki matematyce i logice. Już Tales z Miletu (VI w. p.n.e.) uważał, że gwiazdy i planety zbudowane są z tej samej materii, jego zaś uczeń Anaksymander uznawał, że nieskończony wszechświat tworzy jednolity budulec, zatem istnieje wiele światów podobnych do naszego. Jednak ówcześnie postulowanych wielu światów nie rozumiano fizykalnie, np. jako planety, ale nieempirycznie, stosując rozumowanie przez analogię do Ziemi, jako rzeczywistości takie same jak nasza z tymi samymi cechami postrzeganymi. Podstawy naukowe tej filozofii sformułował rzymski filozof Lukrecjusz (I w. n.e.), który twierdził, że wszechświat składa się z elementów-atomów – wiecznych i niezmiennych, które tworzą różne formy światów i życia. Podobnie uznawał też np. grecki filozof Epikur (IV-III w. p.n.e.). Obok tej orientacji głoszącej pluralizm światów istniał i nurt przeciwny, reprezentowany przez Arystotelesa (IV w. p.n.e.). Zgodnie z jego poglądem, że wszystko składa się z czterech, różnie ciężkich żywiołów – ziemi, wody, powietrza i ognia, nie ma wielości światów, gdyż musiałyby istnieć, złożone również z cięższych składników, ziemi, inne światy, których ciężkie części poruszałyby się wbrew, niezależnie w stosunku do znajdującej się w centrum wszechświata, Ziemi co byłoby, według niego, filozoficzną sprzecznością.
Powyższe rysunki autora przedstawiają odległe globy – powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach odkrytej planety odległej o 129 lat świetlnych gwiazdy HD 28185.
Materiały źródłowe:
D.L. Mammana, D.W. McCarthy, Jr., „Inne słońca, inne światy?”, Warszawa 1998.
„Układy planetarne wokół gwiazd”, „Urania – Postępy Astronomii”, 2001, nr 5.
www.szulga.com
